‘Andra moi ennepe, Mousa’1, begint Homerus de Odyssee. Dat moet hij natuurlijk lekker zelf weten. Hier hebben we het echter wel genoeg gehad over Jobs en zijn parkeergedrag met zijn Mercedes op invalide-plaatsen of zijn ziekte. Meer daarover op alle andere Mac-web-sites.
Het is tijd voor belangrijker zaken.
Het valt de blinde bard natuurlijk niet kwalijk te nemen dat hij zich ergert aan een tweestrijd, die bloedeloos dan wel zwaar bevochten, heel en dal nogal wel zo tamelijk, haleweel2, gelijk op ging. Zoals we in de Ilias kunnen lezen, hielp: het verhangen van de bordjes; de thee, waarvan beweerd werd, dat er wat in gedaan was; het verschil tussen dag en nacht, geen ene biet, dan wel zier: niet alleen was het verdere verloop van de wedstrijd slechts iets voor de statistieken, ook scheen het te gaan om des keizers baard3. Wat deze nep pijp rokende, teckel liefhebber, veelvoudig wippert van verder niet noemenswaardig begerenswaardige dames, die slechts dienen tot het opkrikken van het moyenne qua; en autoriteit ter zake van Haarlemse heren sokken, niet kon weten.
Twee millennia later lagen de zaken echter anders: de mensheid had inmiddels kennis gemaakt met het fenomeen Frits Van Turenhout!
Hele volksstammen zaten te wachten op een nul – nul.
Een beetje vreemd is overigens wel dat als je een alias (Ramen gebruikers noemen dat een snelkoppeling. Vraag me niet waarom.) van een bestand op je iDisk op het bureaublad zet en je bij een volgende Mac-sessie dit dubbel klikt, het alias meen ik, niet het bureaublad, dan vraagt de Mac OS om je wachtwoord als je niet eerst het op de voorgaande pagina4 beschreven toetsen combinatie (Wissel + Appeltje + i) hebt ingetoetst. Dat lijkt me hollediesewas een foutje. Waarom de met een propeller getooide keppeltjes dragende computergekken van Apple deze fout er, bij de geklede jas van professor Punt!, niet uitgehaald hebben zal vermoedelijk altijd een enigma blijven. Sterker nog: het is een raadsel, gewikkeld in een mysterie, binnenin een enigma5. “...In deze onzekere tijden heb ik een beetje heimwee naar de oude ARP. Donner is daar een typische representant van: beginselvast, geen draaikont, een man, een man, een woord, een woord.” “De allergrootste ARP’er was natuurlijk Pieter Sjoerds Gerbrandy, premier tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dankzij de Bijbel en z’n kruik Bols hield hij stand. De ARP is de partij van de jenever. Ken je die anekdote niet? Vraagt een beginnend journalist aan de portier van de Tweede Kamer naar de fractiekamer van de ARP. Op dat moment komt een ober voorbij met een dienblad vol jenever. Zegt de portier: volg die ober maar.”6
Als het in ons vaderland winter wordt, ontkomt zelfs onze goede stad, waarin het een voorrecht is geboren te zijn, niet aan mist, duisternis en vochtige koude. Boven het glimmende plaveisel van de straten hangt dan uiterst dunne, neergeslagen rook. Het was nog donker, toen in de vroege morgen van de twee en twintigste December 1946 in onze stad, op de eerste verdieping van het huis Schilderskade 667, de held van deze geschiedenis, Leren Appelen, ontwaakte. Een perfecte dag voor bananen vissen.
19 februari 2009
Soms denk ik wel ‘dat het zingen van die merel, of die boschrand in de verte, belangrijker zijn dan het donderende en krijschende geweld van de wereldpolitiek’8 of het al dat niet volgens verwachting functioneren van zaken in de Vindert. Van die dagen dat het werken op de toch zo gebruikers vriendelijke Mac lijkt op een ‘traject door een woestijn zonder zon’; ‘fietsen door mul zand’9. Heb je net na lang zoeken en veel klikken het mapje dat in plaats van ‘Zaken van belang voor de zoon van Meer Vindert’ ‘Hoogst belangrijk!’ heet en na enig grasduinen in dat mapje achteloos op het rode knopje of Appeltje + W gedrukt. Blijkt dat je dat mapje opnieuw nodig hebt. De Mies Bouwman toetsen-combinatie Appeltje + spatiebalk zal je niet veel verder helpen want het is je al eerder gebleken dat je na dat je de gang naar de ijskast een aantal malen gemaakt hebt, werkelijk ieder mapje ‘Hoogst belangrijk!’ noemt, er zijn ergere dingen, en er dus talloos veel miljoenen mapjes met die naam op je Macje staan. Hoewel ik altijd, zoals uit het voorgaande blijkt, uiterst blijmoedig de gang naar de ijskast keer en op keer weet te aanvaarden, drie dagen achtereen op blote voeten door de sneeuw, het doet me niets,10 als het om zo’n goud gele soldaat met, twee vingers brede, witte helm gaat; voel ik nu niets voor het opnieuw eindeloos klikken door al die mapjes. Iets in me zegt dat ik in een ontvankelijke periode voor het oplopen van een rukkers-arm ben, dus denk ik ‘dan liever de lucht in’11. Nu is daar geen enkele reden toe. Er bestaat, behalve het geven van zinvolle namen aan mapjes, nog een andere methode om recent geopende mapjes weer op het scherm te toveren. Zorg dat je in de Vindert bent, klikken op het bureaublad is de gemakkelijke weg, (Wissel +) Appeltje + Tabben naar het Vindert symbool kan ook, als je links boven, rechts van het appeltje maar: ‘Vindert’ hebt staan. Omdat er op de Leren Appelen site geen mogelijkheid is om te reageren, en zevenzijkend Nederland al weer op zijn achterste benen staat om zijn poepje weer ergens achter te laten en het beter te weten, ten overvloede: je kan je Macje ook herstarten, dan zit je ook in de Vindert.
4 maart 2009
Als je niet onder Appelmenu, Systeemvoorkeuren, (Systeem) Accounts, onder de tab inloggen een aantal toepassingen hebt neergezet naast het standaard aanwezige iTunesHelper. In mijn geval gaat het dan in ieder geval om LaunchBar, de toepassing die al deed wat Spotlight (de Mies Bouwman toepassing) tegenwoordig doet, alleen sneller en uitgebreider. Zo blijkt het maar weer dat het vrijwel onmogelijk is om de eeuwige reageerders de wind uit de zeilen te nemen. Dan vangt het zinneloze dweilen met de kraan open aan en dooft het licht. Jan Blokker verzucht bij het bespreken van ‘Stookschriften’12:
‘Het is niet helemaal duidelijk of we de uitgave waarin zestien periodieken zijn geportretteerd die tussen 1780 en
1800 langere of kortere tijd hebben bestaan - of we die uitgave persgeschiedenis, literaire geschiedenis, politieke
geschiedenis of sociale geschiedenis moeten noemen. Het is van alles een beetje, maar het roept bij elkaar een
levendig beeld op van hoe alle betrokkenen in die dagen volstrekt onpragmatisch elkaar de ene papieren, wijsgerige
en onbruikbare suggestie na de andere aan de hand deden, zonder blijkbaar ooit aan zoiets als resultaat te denken.
En dan begrijp je ook dat ze drie jaar vruchteloze discussie nodig hebben gehad om in 1798 eindelijk tot een
grondwet te komen die amper drie jaar later haar doelmatigheid al weer voor de helft kwijt was.
Was het journalistiek waarmee de oprichters van de ontelbare blaadjes zich bezig hielden? Wilden ze een soort
spectatoriale essayistiek bedrijven? Deden ze eigenlijk wel echt aan politiek? Of schreven ze zoals tegenwoordig de
meerderheid van lezers schrijft die op de website van het dagblad Trouw worden uitgenodigd om over elk
nieuwsbericht (inclusief de weersverwachting voor morgen) hun oordeel te geven. Daar doen de geschriften van de
18de-eeuwers het meest aan denken: aan wat nu burgerjournalistiek heet, en die het land dagelijks overdekt met
een loodzware laag opinie. De ganzeveer moet even geduldig zijn geweest als het toetsenbord van de laptop.’13
Trouwens over de ontvangst door de hondstrouwe Mac-schare van zogenaamd ‘nieuwe’ dingen, die vaak al jaren lang van ‘derden’ beschikbaar waren, in de Mac-OS doet niet te weinig denken aan de eeuwige torenhoge populariteit, tegen beter weten in, onder ‘het volk’ van de Oranjes.
‘Op 20 september 1787 was de stadhouder op triomfale manier in Den Haag ingehaald, in het spoor van de Pruisische troepen.
Aan oranje koorden trok de bevolking van Den Haag de koets (met de onzakelijke Willem V, de eigengereide Wilhelmina van Pruisen, de Britse gazant Harris en de Pruisische bevelhebber Brunswijk (Ronnie? dat lijkt me de huiskamer vraag van vandaag, 5 maart 2009) : de beide laatsten de regisseur en de sterke arm van de restauratie) het Binnenhof op.’ Dat het volk zich met het lot van de Oranjes ging bemoeien leidde later nog meerdere malen tot weinig verheffende taferelen.
‘Willem V, die meende dat zijn positie onhoudbaar was geworden, verliet op 18 januari (1795) bij Scheveningen het vaderland. Omgeven door metershoge bergen van kruiend ijs zette hij koers naar Engeland, om er betere tijden af te wachten.’
1815: ‘Graaf Van Limburg Stirum ging met een oranje kokarde op zijn hoed de straat op en zette in korte tijd een grote Oranje demonstratie in gang. Hij verspreidde een door Van Hogendorp opgestelde proclamatie, die treffend verwoorde hoe zij zich de Nederlandse toekomst dachten:
Oranje boven. Holland is vrij. […] De zee is open. De koophandel herleeft. Alle partijschap heeft opgehouden. Al het geledene is vergeeten en vergeeven. Alle de Aanzienlijken komen in de Regeering. De Regeering roept den Prins uit tot Hooge Overheid. […] Het volk krijgt een vrolijke dag op gemeene kosten, zonder plundering noch mishandeling. Elk dankt GOD. De oude tijden komen wederom. Oranje Boven!
Het was, beknopt en lapidair, een nostalgisch en aristocratisch programma, een toekomst van weleer.’14
1 Vertel mij over de man, Muze.
2 Gregorius de Das
3 Ooit was het onzinnige dragen van een baard, behalve in de nek dan, niet alleen voorbehouden aan islamieten.
4 Meer Vindert
5 Sir Winston Churchill; radiorede oktober 1939
6 Igor Cornelissen in Trouw 15 november 2006
7 Jozef Israëlkade 116I (tegenwoordig 415)
8 Johan Huizinga, rede ‘Hoe bepaalt de geschiedenis het heden?’
9 Henk Hofland: Man van zijn eeuw.
10 In 1077 deed de Duitse keizer Hendrik IV drie dagen achtereen boete op zijn blote voeten in de sneeuw voor het Kasteel van Canossa om paus Gregorius VII ertoe te bewegen zijn excommunicatie op te heffen. Deze was het voorgaande jaar over de keizer uitgesproken naar aanleiding van de Investituurstrijd.
11 Van Speyk
12 Pieter van Wissing (red.): Stookschriften. Pers en politiek tussen 1780 en 1800. Van Tilt, 367 blz. €24,90
13 Jan Blokker: Bloggen met de ganzenveer. Zestien heethoofdige periodieken uit de patriottentijd. Het Algemeen Handelsblad
14 Land van kleine gebaren
