Bijna was ik deze pagina begonnen met de woorden: de puristen onder ons... maar dat is onzin: puristen lezen Leren Appelen niet om meerdere reden: er worden sedert meer dan twee jaar alleen maar teksten toegevoegd, terwijl de lezert (WvH) uit de door puristen aanbeden doelgroep niet zonder plaatjes en infographics kunnen; de toegevoegde teksten zijn zonder uitzondering te lang (> 600 woorden), terwijl een normaal mens maximaal 200 woorden per keer kan behappen, al is er wat dat betreft al weer een kentering waar te nemen: The New York Times, Spiegelonline, Elsevier, de laatste tijd zelfs nu.nl en ga zo maar door, hebben er vandaag de dag geen moeite mee om over de duizend woorden heen te gaan, iets wat vroeger alleen aan de papieren editie op groot formaat van Vrij Nederland voorbehouden was; de opmaak is beneden ieder peil en negeert de wijze lessen die we uit “De krant was koning” en “De krant moet kiezen” kunnen trekken: kaders, skyboxen, teasers en aanverwanten ontbreken in het geheel; “Vooral bij jongere lezers is de behoefte aan toelichting, context en feitelijke achtergrondinformatie bij nieuws groot, een levendige presentatie met grafische middelen als intro’s, inzetjes, kaders en grafieken draagt bij aan de verteerbaarheid van de informatie”, alsmede grafische frivoliteiten die tegenwoordig tot de standaard behoren van de mens anno nu; de teksten van Leren Appelen gaan uit van een geletterdheid van de lezeres, die zonder enige twijfel als elitair bestempelt mag worden: er wordt van uitgegaan dat de lezeres weleens een ‘literair’ boek leest, en, en dat is toch wel de gekkigheid ten top, ook wel eens een boek leest dat meer dan een jaar oud is, terwijl iedere purist weet dat niemand ooit een boek leest als het niet zoiets van Baantjer, Smeets of Van Rooijen is, en zeker niet een boek dat niet op de huidige bestsellerlijst staat; waar Leren Appelen zeker in strijd handelt met de geldende consensus is de frequentie waarmee bijdragen op het web gepubliceert worden, iedereen weet dat als je elke dag een paar regels, zeg een aantal woorden tussen de twintig en honderd, met daarin de nodige verwijzingen naar actuele zaken, zoals de dood van Herman Tjuiphof, met liefst een verwijzing naar de persverklaring van de Frits van Turenhout Welfare Foundation: “na 89 jaar de strijd met de dood op een soms zwaar bevochten, maar soms, bij uitzondering, ook wel eens bloedeloze nul - nul gehouden te hebben, werd Herman Philippus Kuiphof, op 27 oktober 1919 in Franeker geboren, voor de definitieve keuze tussen de dood en de gladiolen gesteld: Magere Hein trok ditmaal aan het langste eind: hij rustte (er mag geen twijfel over zijn dat na deze rust en de daarin genuttigde (Pickwick? Als we Pietje Keizer mogen geloven, wel!) thee, bij het Oordeel voor de Grote Witte Troon (openbaringen 20:11) de bordjes verhangen worden) zacht. Is hij er tóch ingetuind!”, een beetje blogger laat dat bruggetje tussen tuin en dood niet liggen:
“De tuinman en de dood
