Er was een tijd dat je foto’s een vaste plek in je huis hadden: in de fotoboeken. Voordat ze daarin belandden konden ze op vele plaatsen in het huis liggen. Meestal zaten ze in een schoenen- of dia-doos. Andere kwamen nooit aan het inramen, ontwikkelen of afdrukken toe; tot ze nadat de rest gedigitaliseerd was roemloos de vuilniszak ingingen. Zoals we echter uit Sabbaths theater van Philip Roth leren waren er ook altijd een aantal die ergens in een verdekte la, bijvoorbeeld onder het ondergoed of zelden gebruikte sokken, lagen. Voor de geluidsopnamen lag het al wat ingewikkelder. Toen het nog bleef bij singeltjes en een enkel EP’tje was het allemaal nog wel te behappen. Al snel verhinderde de stapels LP’s rond de draaitafel het eenvoudig omdraaien van een plaat. Waar ik het boekenkasten timmeren van huis uit had meegekregen diende de vaardigheid van het in elkaar spijkeren van platenkasten onverwijld aangeleerd te worden.
De beer was definitief los door de ontdekking van de vestiging van de Openbare Leeszaal waar ze LP’s uitleenden, tegen geringe vergoeding, en het op de markt komen van 18 cm haspels tegen dump prijzen. Deze banden hielpen weliswaar binnen de kortste keren de koppen van je Revox naar de kloten. Het was toch een stuk beter dan naar die dure bandrecorder zitten kijken terwijl je vervolgens geen geld meer had om Ampex banden te kopen. Trouwens hoorde ik het verschil in kwaliteit van de als vervanger gekochte Japanner toch niet. Lange tijd kwam ik dagelijks op de Marnixstraat en kocht ik de dump-tape in bulk in. Die tapes werden overigens keurig in kartonnen dozen geleverd. Op de achterkant kon je schrijven waar wat stond, bij welke tellerstand (die overigens hoogst onbetrouwbaar bleek), hoelang het duurde, wie het gecomponeerd had en dat soort zaken. Tot je dat nummer zocht van Frank Zappa & The Mothers of Invention dat, zo wist je zeker duidelijk verschilde van de LP-versie en op een bootleg-versie stond. Alle dozen uit het vlijtig getimmerde kastje gehaald en de aantekeningen op de achterkant bestudeerd. Maar die bijzonderheid had je niet opgeschreven.
Tegen de tijd dat je eindelijk je bandrecorder boekhouding een beetje op orde had in talloze Gebroeders G.W. Winter schoolschriftjes; was daar al de cassetterecorder. De platen afdeling van de bibliotheek in Volendam, waar ik inmiddels woonde, was nog beter. Een muur van de woonkamer hing vol met een rek cassettes.
Enter: de eerste Philips video en de videotheek. Nog verre van op orde, toen met een Sinclair Spectrum gegevensbestand, of het videosysteem werd vervangen door video 2000. Ook daar weer twee van gekocht om flink te kunnen kopiëren. Toen werd de standaard VHS en moest je wel mee.
Enter: CD. Gelukkig zat ik op een helpdesk die de eerste CD-recorders (van HP/Philips) ondersteunde dus die overgang kostte weinig moeite. Al heb ik bij lange na nog niet al mijn LP’s op CD gezet. Waarom moeite doen als zo goed als alles beschikbaar is, meestal als CD, soms alleen als LP, via MuziekWeb in Rotterdam. Tot op de dag van vandaag, 29 oktober 2008, heb ik nog tal van LP’s waarvan nooit een CD-versie is verschenen, en staat er dus op mijn Macs, iPod en iPhone muziek die ik van LP naar MP3 heb overgezet.
Toen kwam de DVD. De beveiliging was zuiver op Ramen gericht, dus lenen en dupliceren was geen probleem. Alles van VHS en hi-8 overzetten heb ik niet eens overwogen. BlauStraal, "een zak vol verdriet" (S.J.), komt er al aan.
Mijn LP's staan in een kast op de vliering, de DVD's zitten in genummerde papieren zakjes in HEMA dozen, het FileMaker gegevensbestand staat op deze site, de mini DV tapes zijn op harde schijf overgezet. Alle CD's staan als MP3 eveneens op de harde schijf en liggen nu merendeels op de deel bij mijn zus in Drenthe. Afspelen en bekijken doe ik op mijn Mac.
