“Je bent me er toch ook echt eentje, dat je je mond open doet”, zei Itzie. “Waarom altijd weer je mond open doen!”
“Ik begon er niet over, Itz, echt nie,” zei Ozzie.
“Wat kan Steve Jobs jou ook schelen?”
“Ik begon er niet over, Jobs verdimme! Hij begon. Ik wist niet eens waar hij het over had. Jobs heeft echt bestaan, bleef hij zeggen, Jobs heeft echt bestaan.” Ozzie deed de imponerende stem van Rabbi Binder na.
“Steve Jobs was een mens die leefde zoals jij en ik,” ging Ozzie verder. “Dat zei Binder...”
“Ja? En! Mij een biet of hij al dan niet bestaan heeft. En waarom moet je je mond opendoen!” Itzie Lieberman gaf de voorkeur aan gesloten-mondsheid, vooral als het ging om Ozzie Freedman’s vragen. Mevr. Freedman was al tweemaal bij Rabbi Binder geroepen vanwege Ozzie’s vragen en deze woensdag om half vijf zou de derde keer zijn. Itzie zag zijn moeder liever in de keuken blijven; hij ging voor achterderugse subtiliteiten zoals gebaren, gezichten, snauwen en andere minder delicate boerenerf geluiden.
“Hij heeft echt bestaan, Steve Jobs, maar hij was niet zoals God, en we geloven niet dat hij God is.” Langzaam, legde Ozzie het standpunt van Rabbi Binder uit aan Itzie, die afwezig was geweest van Hebreeuwse Les de voorgaande middag.
“De iFoonies,” zei Itzie behulpzaam, “die geloven in Steve Jobs: dat hij God is.” Itzie Lieberman gebruikte “de iFoonies” in de breedste betekenis – inclusief Ramers en Appelaars, die elkaar ooit verketterden, maar zich beide na de teloorgang van de persoonlijke rekenaar tot het ware geloof bekeerden. Mijn eigen kinderen hebben nooit vragen gesteld over Steve Jobs. Al was het maar dat zij nog redelijk jong waren toen Jobs over zijn hoogtepunt, de introductie van de Mac in 1984, heen leek te zijn; toen hem zijn macht werd ontnomen door ex-verkoper van gekleurd suikerwater, zeg maar: de Elco Brinkman van Pepsi: John Sculley. Mijn kleinkinderen komen nu op de leeftijd dat ze vragen zullen gaan stellen over de aanvankelijke menselijkheid van de wedergeboren Jobs. Wiens wederkomst overigens zelden treffender is beschreven dan door William Butler Yeats:
Turning and turning in the widening gyre
The falcon cannot hear the falconer;
Things fall apart; the centre cannot hold;
Mere anarchy is loosed upon the world,
The blood-dimmed tide is loosed, and everywhere
The ceremony of innocence is drowned;
The best lack all conviction, while the worst
Are full of passionate intensity.
Surely some revelation is at hand;
Surely the Second Coming is at hand.
The Second Coming! Hardly are those words out
When a vast image out of Spiritus Mundi
Troubles my sight: somewhere in sands of the desert
A shape with lion body and the head of a man,
A gaze blank and pitiless as the sun,
Is moving its slow thighs, while all about it
Reel shadows of the indignant desert birds.
The darkness drops again; but now I know
That twenty centuries of stony sleep
Were vexed to nightmare by a rocking cradle,
And what rough beast, its hour come round at last,
Slouches towards Bethlehem to be born?
Er zijn tijden geweest dat als men Jobs beschreef de nadruk werd gelegd op de ongelooflijke slechtheid van dit Opperwezen. Daar deze Leren Appelen site bestaat sedert voorjaar 2000 zijn er hier en daar nog diep donkerbruine sporen te vinden die ervan getuigen dat ik lange tijd meegehuild heb met de wolven in dat bos. Sedert kort is Jobs opgenomen in het linker rijtje van de groten der aarde. Jezus, Sinterklaas, Napje, Lenin, Kuifje, de grote roerbakker Mao, Cruijff, Hendrik Johannes, fenomeen, om er maar een paar te noemen. Het gevolg daarvan is dat we van ‘de mens’ Steve Jobs weinig meer weten. Wat we dus nodig hebben is zoiets als Jacques Presser’s Napoleon. Historie en legende, maar dan dus over Steve Jobs.
Voor de meewaaiende Appelaarster zal het een zorg zijn; voor de dames die zich tot de harde kern van het Mac-eraars wezen, seizoenkaarthoudsters Diemenzijde (Vak F) zeg maar, rekenen, geldt het als ‘wichtig’: de eerste vrouw van Jaques Presser, met andere befaamde historici geschiedkundigen als Fruin, Huizinga, Geyl, Rogier en Romein behoort hij ongetwijfeld tot het linker rijtje van grootste historici die het Nederlandse taalgebied heeft gekend, geschiedenisleraar aan het Vossius gymnasium van onder anderen Karel van het Reve, werd begin 1943 betrapt met een vals persoonsbewijs en via het doorgangskamp Westerbork als strafgeval naar het vernietigingskamp Sobibor getransporteerd, waar ze om het leven werd gebracht; heette: Deborah Appel.
Ze zeggen dat Jobs milder geworden is. Jobs voor en na zijn niet begeerde reis buiten Apple, de ballingschap bij NeXT; de meningen lopen er over uiteen. Al lijkt mij die Jobs niet de meest plezierige partner om een aantal van de altijd lonkende goudgele soldaten met tweevinger brede witte helm mee weg te zetten. Een verschil is wel het tegenwoordige brilletje. Dat zal de Frits van Turenhout Foundation weten te waarderen, want dat verhoogt de kans dat er iemand gebruik gaat maken van de brilstand-tab van het Universele Toegang Regelpaneel.
