De eerste keer dat ik Brenda zag vroeg ze me haar bril vast te houden. Toen liep ze kwiek naar de rand van de springplank en keek mistig in het zwembad; het kon leeg gelopen zijn, bijziende Brenda zou het nooit geweten hebben. Ze dook prachtig, en een moment later zwom ze terug naar de rand van het zwembad, haar hoofd met kortgeknipt kastanjebruin haar geheven, recht voor haar uit als ware het een roos op een lange steel. Ze gleed naar de rand en toen was ze naast me. “Dank je”, zei ze, haar ogen waterig alhoewel niet van het water. Ze stak haar hand uit voor de bril, maar zette hem nog niet op totdat ze zich om draaide en weg ging. Ik zag haar gaan. Haar handen verschenen plotseling achter haar. Ze ving de onderzijde van haar zwempak tussen duim en wijsvinger en schudde het vlees, dat zich vertoond had terug naar waar het behoorde.
Kippig zijn is ook niet alles. Menig Leren Appelen lezeres zal dat niet ontkennen. Onze Lieve Heer heeft de mensheid nu eenmaal opgezadeld met talloze kwaaltjes: hartverzakking, spijker in de kop, pap in de benen, doorzakkende hoeven, dwarszittende scheet, gebrek aan ruggengraat, plaat voor de kop, groene haren, rukkers armpje en sedert het nieuwe gebouw aan het Oosterdok geopend is: OBA-sitas. Om er zo maar een paar te noemen. Ook het dierenrijk bleef niet gespaard; getuige de schele pos en de blinde vink.
Voor dat alles bestaan pilletjes. Die vaak nog helpen ook. Anders kan je altijd nog in therapie gaan. Niet dat het helpt. Het staat echter wel deftig als je op verjaardagsfeestjes opbiecht voor iets een of anders vaags (Noem me het Frits van Turenhout Foundation syndroom) al een jaartje of wat, in behandeling te zijn bij een druk bezette zielenknijper van grote reputatie, die tussen het instralen van al het bluswater voor de Mokumse spuitgasten altijd nog tijd voor een uurtje of drie, vier behandeling per dagdeel weet te vinden.
Geen volk ter wereld zo ontvankelijk voor ingebeelde ziektes als de computergebruikers. Geen beurs genoteerd bedrijf ter wereld beter als Apple in het met veel fanfare in de markt zetten van quasi-oplossingen: enter het Universele Toegang Regel Paneel. In plaats van de tabulatoren ‘Ziek, zielig & noodruftig’ vinden we: ‘Zien, Horen, Toetsenbord & Muis’. Interessant detail: de Frits van Turenhout Foundation heeft nog een poging gedaan de tab ‘Zien’ te laten hernoemen in ‘Brilstand’. Helaas ging de platenmaatschappij van de Beatles: Appel, daar op aandrang van de enige nog levende Beatle id est Ringo (geboren Richard Starski-Hutsch) niet mee akkoord. Waarom de platenmaatschappij van een totaal vergeten popgroepje die stomme liefdesliedjes als ‘Gisteren’, ‘Michelle’ en carnavalskrakers als ‘Gele Onderzeeër’ maakten, daar iets over te zeggen heeft is volslagen duister. Onbegrijpelijk dat de belangenbehartigers van de wereldvermaarde Frits van Turenhout een zwaar bevochten nul-nul op het recest kregen, en hun tevens het recht ontnomen werd om na de in de rust genomen thee de bordjes te verhangen.
