De grafisch ontwerpster verwijderde het deksel van het koffieblik en merkte dat er nog maar hooguit een schepje in zat. Zij nam de pot van het vuur, goot de helft van het water op de aarden vloer, hield het blik boven de pot en schraapte met een mes langs de binnenkant tot ook de laatste koffieresten vermengd met schilfertjes roest loslieten.
Het leveren van bovenmenselijke prestaties in het verleden biedt geen garantie op roem of geldelijke welstand: een goed voorbeeld is Susan Kare. Boegbeelden Jobs en Woz worden overspoeld door de fanmeel. De postbode voor Kare belt niet altijd twee keer. Hij belt nooit. Gezien de fysiek van Susan moet deze zich daarvoor schamen. Nu ziet Susan Kare er niet alleen uit als een schatje; ze is het ook. Daarbij is zij de vrouw die verantwoordelijk is voor het grootste deel van wat altijd geprezen is als 'het uiterlijk en het aanvoelen' van de Mac OS. Iets dat er kek uitziet voelt tussen de oren altijd beter aan. Fysiek is immers altijd psychies. Terug naar de postbode. In zijn positie verkerend zou Leren het niet bij belletje trekken laten.
Na het lezen van 'Revolution in the valley. The insanely great story of how the Mac was made' van Andy Hertzfeld zou je denken dat Susan Kare wel een eigen lemma in de Wikipedia zou hebben, maar dat is niet het geval. Wel vinden we haar terug onder het lemma Chicago:
Chicago is een schreefloos lettertype ontworpen door Susan Kare voor Apple. Het lettertype werd van 1984 tot 1997 veelvuldig gebruikt in Apple's besturingssysteem (tot Mac OS 8) en vormde zo een belangrijk deel van Apple's imago. Chicago wordt ook gebruikt in sommige versies van de gebruikersinterface van de iPod. Aanvankelijk was Chicago een rasterlettertype, maar Apple heeft Bigelow & Holmes gevraagd het om te werken tot een TrueType versie. Het lettertype is genoemd naar de stad Chicago (Illinois, Verenigde Staten)
Volgens Susan Kare was Chicago het eerste lettertype dat speciaal voor de Macintosh werd ontwikkeld. Daarna volgde een reeks van lettertypes voor de Macintosh, die allemaal naar een wereldstad werden genoemd (New York, Geneva, Monaco). De eerste bitmapversie omvatte slechts een 12 punts versie. Deze versie werd gebruikt voor menu's, systeemwaarschuwingen, venstertitels en labels tot en met versie 7.6 van het Macintosh besturingsysteem. De TrueType versie lijkt in de kleinere puntsgrootten identiek aan de originele bitmapversie maar komt duidelijk beter uit in de grotere grootten. Een van de belangrijke eigenschappen van de Chicago was dat het op een zwart-witte monitor ook in grijs goed leesbaar bleef, om bijvoorbeeld een uitgeschakelde menuoptie weer te geven.
De Duitse versie van systeem 7.x kende een verschillende weergave van Chicago. De "w" was iets anders en de "I" (hoofdletter "i") leek meer een kolom dan een verticale lijn. Een mengeling van dit type en het originele Chicago werd gebruikt in de originele iPod.
In systeem 8 werd Chicago vervangen door Charcoal als standaardsysteemlettertype. Chicago bleef echter als standaardcomponent in het systeem.
Chicago werd ook door Apple in haar marketing gebruikt. Het lettertype werd ook veelvuldig gebruikt in vroege (amateur) desktop publishing producties, aangezien het als deel van het systeem beschikbaar was. En hoewel Apple met de introductie van Charcoal afscheid had genomen van Chicago werd het later zoals gezegd opnieuw toegepast in de gebruikersinterface van de iPod muziekspeler, vanwege de leesbaarheid op het kleine zwart-witte schermpje. Voor de introductie van de iPod mini was echter een kleinere lettersoort vereist en werd de Espy Sans van de Apple Newton gebruikt. Sinds de introductie van de kleureninterface op de iPod Photo gebruikt men de Podium Sans, een bitmap lettertype dat lijkt op de Myriad Pro, het lettertype dat Apple vanaf 2002 geleidelijk aan voor diens marketing heeft ingevoerd.
Chicago is een gedeponeerd handelsmerk ("typeface fonts recorded on computer software") en behoort sinds augustus 1996 toe aan Apple.
