Een rondgang langs de elementen van het Mac OS X bureaublad
De verleiding om alles wat nieuw is te gaan verkennen is doorgaans groot. Zeker bij ons teerbeminde lezeressen. Daarbij doet de toegevoegde waarde van dat nieuwe er meestal niet zoveel toe. Dat is toch vreemd. Waarom de, een beetje naar de mores van de tegenwoordige tijd, opgeleukte omgeving van de Mac OS X gaan langs wandelen en daar vermoedelijk niet veel opzienbarends tegenkomen, terwijl je ook je voordeur uit kunt stappen en je al vijftig jaar als vertrouwd voorkomende omgeving met nieuwe ogen kunt gaan bezien.
Noem het: je eigen privé Trouw-mars. Of zoiets. Zie maar. Die Trouw-mars is trouwens iets dat in de nevelen gehuld is. Ze hebben plaats gevonden; zoveel is zeker )1. Tot wanneer is echter de vraag. Voormalig hoofdredacteur Jaap de Berg van het organiserende dagblad Trouw meent dat dit, in Den Haag, tot 1956 het geval is geweest. Dat kan haast niet juist zijn. Mijn zus Margot heeft er op zijn minst één meegelopen; ze heeft daar namelijk tot op de dag van vandaag duidelijke herinneringen aan en die is 29 april 1953 geboren.
De eerste keer dat je meeliep kreeg je een medaille. De volgende keer verdiende je een nummer dat je op het stukje textiel, waar de bronzen plak aan hing, kon bevestigen. De hoeveelheid medailles die we vroeger thuis hadden, doet vermoeden dat mijn ouders, drie broers en twee zusters flink meegewandeld hebben. Waar die medailles gebleven zijn is mij vooralsnog een raadsel. Dat moet ik toch eens aan onze familie historicus: mijn broer Mr. Dr. Drs. Drs. Kees arts vragen. Merkwaardig blijft dat de Trouw-mars geheel uit ons collectief geheugen weggevaagd is. Google het maar eens. In de vijftiger en begin zestig jaren als de Trouw-mars gelopen was en het belangrijkste moment aangebroken was: in de oude grefo traditie, het ledigen van de dienbladen met kelkjes, met name het ledigen van de kelkjes zelve. Hoe vaak werd er toen niet verzucht: “ Het was weer een onvergetelijke ervaring!”. Dat is dus wat anders gelopen.
