De sterfhuisconstructie

Blijft de vraag waarom Apple een bewonderd besturingssysteem in de sterfhuisconstructie lazerde, terwijl een groot deel van haar roem op de menselijke interface van de Macintosh berustte. Door de jaren heen bleef Apple nieuwe functies toevoegen aan het software fundament gelegd in 1984. Haar best doend door verfijnde kneepjes en het gladstrijken van plooien om het vermolmde, wormstekige nullen-en-enen-broddelwerk, dat meer en meer de kenmerken begon te vertonen van het handgepunnikte beddesprei (Carol King, 1977), te laten lijken op iets moderns.

Heimelijk begon de vrees toe te nemen dat Apple op een dag bij het verlaten van het huis zou moeten constateren dat de, bij grachtengordeldieren beruchte, afzettingen van ‘De Waal Palen” voor de deur zou staan. Het fundament begon te kraken in haar voegen.

De programmeur heeft gegeven...

de programmeur heeft genomen...

souverein als de zee

(El Capo, ex-VVD-voorganger Van Aartsen, zoon van de AR-minister die ten onder ging in de jenevercrisis, de nacht van 22 op 23 december 1960 toen menig blad met kelkjes de AR-fractiekamer binnenging en de mannenbroeders het zicht op de werkelijkheid benevelde).

Programmeurs klaagden steen en been over de ook voor de gebruiker dodelijke variant van de mutatie van de vogel-pest/-griep (H5N1/9.2) uit de samensmelting van de aloude uit de Francis Ford Copolla Godfather-trilogie bekende ‘Casa Nostra Code’ met de Dan Brown ‘Da Vinci Code’ tot de ‘Spaghetti Code’, waartoe de Mac OS verworden was. De vrees met pek en veren overladen de Siliconen Vallei – ooit het Hof van Eden voor programmeurs - uitgejaagd te worden speelde hierbij vermoedelijk ook een niet te onderschatten rol.

Apple voelde haarscherp aan dat oplappen en verstellen van het bestaande nooit zou leiden tot een dusdanige wederopbouw van de rokende puinhopen  van Mac OS 9 tot een totale systeemsoftware revisie die door de kenners in de computerwereld algemeen als een Wirtschaftswunder gezien zou worden. Bij de basis, van de grond af opnieuw beginnen – “van akiet” zou J. C. Het Orakel uit Betondorp zeggen – was de enige manier waarop het gedaan kon worden. Dat daarbij de oorspronkelijke software de plaat zou moeten poetsen, was jammer maar onvermijdelijk.