Wilde katten

 Geruststellend is wel dat de opvolgers van de eerste Mac OS X (Cheetah) gewoon 10.1 (Puma), 10.2 (Jaguar), 10.3 (Panther), 10.4 (Tiger) en 10.5 (Leopard) heten. Mac OS X.I zou wel een heel vreemde, digitale variant, van de Romeinse nummering zijn geweest. En Mac OS XXX zou zeker problemen hebben gegeven met spamfilters.

Wat we verder met al die wilde kattennamen aanmoeten is vooralsnog duister. Als enige man in dit gezelschap doet me dit denken aan de uitspraak (van Carmiggelt?): “Je gaat ’s avonds met een wilde kat naar bed en wordt ’s ochtends met een kater ( als een koningstijger) wakker.” Naast die kater is, als je een beetje geluk hebt, ook die andere wilde kat nog aanwezig. Dat vergoed dan veel. Zo niet alles.

Mijn wilde kat, Sientje, de teller staat inmiddels op meer dan twintig jaar, had ooit zelf een kat die luisterde naar de naam Bello. Hoewel Nokkert Neinestein, eertijds door Mozart al zo treffend bezongen in Don Giovanni KV 527, Notte e giorno faticar (Leporello): “Nok, nok, nok, nok, nok, nok”, volhoudt dat de werkelijke naam ‘Mellow’ was. Dat lijkt me sterk. Zoiets verzin je niet. Kat Vonnegut? Schoon goed. Mellow? Kom nou!

Hoewel.

Het arme beestje leek wel aan het door ‘de man in het zwart’ bekend geworden ‘A boy named Sue’-syndroom te lijden, want gedurende de tijd dat Bello bij ons op bezoek was in het krakersbolwerk de Staatsliedenbuurt, kwam ze niet onder het bed vandaan. Liggend op de grond probeerde ik het arme, door angst en schaamte tot een zielig hoopje poes verworden, diertje er van te overtuigen dat ik een ervaringsdeskundige was. Ik wist haar een beetje op te monteren door te verhalen van de lijdensweg veroorzaakt door mijn voornaam, die de Nederlandse vorm is van het Griekse ‘gezalfde’. ( “Vind je het gek dat ik daarom voortaan als Leren door het leven ga?”) Vervolgens vertelde ik van de loutering die ik onderging toen ik bemerkte dat de door mij verafgode Kristien Hemmerechts een boek had geschreven met de titel: ‘Kerst en andere liefdesverhalen’.

Daar had ik het bij moeten laten. Eli, Eli, kon ik het weten dat het meelijwekkend schepsel de film over Bob Dylan en zijn back-stage ontmoeting met Donovan ook gezien had (Don’t Look Back, D. A. Pennebaker, 1967). Het refereren aan ‘Mellow Yellow’ was inderdaad niet zo slim.

Het boetekleed ontsiert de man niet. (Jan de Bruijn, Het boetekleed ontsiert de man niet)

De rest van de tijd bleef Bello onder het bed liggen. Praten als Richard Bruggeman had geen zin meer, al is die toch echt professor in de zieleknijperij te Groningen, omdat voornoemde kat de iPod op vol volume had ingesteld op Dylan’s Highway 61 Revisited. Waarin ik haar geen ongelijk kon geven. Wat. Ga me niet dissen. Een kater?

Een andere kat die ik de mijne mocht noemen was Kat Inca. Twintig jaar terug in de Algarve. Mijn steun en toeverlaat. Dagelijks kreeg ik een dooie muis van haar. Nu ben ik al sedert mijn zeventiende vegetariër; het blijft prachtig. Kat Inca is niet meer. Fransje heb ik vandaag, 4 oktober 2005, met Wereld Dierendag gefeliciteerd, zoals elk jaar.